اين نوع پيش بيني هنوز به طور کامل ممکن نيست. ايده هاي اساسي در مورد شناسايي پيش لرزه ها و اندازه گيري هاي جزئي تغييرات در خواص فيزيکي (مثل حرکت، شيب ، هدايت الکتريکي و...) وجود دارد که قبل از زمين لرزه رخ مي دهد و با توسعه آنها مي توان جهت پيش بيني کوتاه دوره اقدام کرد. در حال حاضر جايگاه اين نوع پيش بيني مانند جايگاه آن در ۵۰ سال پيش است ( Rikitake, 1982).

اين نوع پيش بيني عبارت است از پيش بيني وقوع زمين لرزه طي چند ساعت تا چند هفته آتي.

    اين تحقيقات هنگامي امكان پذير است كه پيش نشانگرهاي ميان مدت بيشتر آشكار شوند بعنوان مثال افزايش نرخ تغيير ناهنجاريها، تغيير جهت آنها و . . .، حدود چند هفته تا چند روز پيش از زمين لرزه بزرگ؛ در اين حالت معمولاً بيشتر پيش نشانگرها در ناحيه رومركز ظاهر شده و اكثراً در يك كمربند فعال معين متمركز مي شوند. چنين شواهدي بعنوان اساس تخمين مكان رومركز زمين لرزه آينده و پيش بيني كوتاه مدت بكار گرفته مي شوند .

    مشخص ترين مورد پيش بيني هاي كوتاه مدت در ارتباط با زمين لرزه ۱۹۷۵هايچنگ در چين است . در اين زمين لرزه حدود ۵ ساعت و نيم قبل از سنگين ترين تكان هاي زمين لرزه ، مردم شهر را تخليه نمودند. در جريان اين زمين لرزه علي رغم آنكه حدود ۹۰درصد خانه ها ويران شد ولي تلفات جاني قابل ملاحظه اي در برنداشت.

به طور مشابه در استان يانان در سال ۱۹۷۶ دو زمين لرزه با بزرگي ۷.۶ و ۷.۵ پيش بيني گرديدند و اين امكان را بوجود آوردند كه ۸ دقيقه قبل از تكان اصلي زمين لرزه اعلام خطر شود و مردم شهر را تخليه نمايند و صنايع خطر ساز( نيروگاه هاي توليد برق) از كار بازايستند.

اين پيش بيني ها بر اساس مشاهده سطح آب در چاه هاي عميق و وجود گازهاي راديواكتيو (رادون) در آب،‌ پيش لرزه ها و رفتار غيرعادي حيوانات صورت گرفتند.

منبع:

Rikitake,T."Earthquake forecasting and Warning", Developments in earth and Planetary Sciences,1982,D.Reidel publishing co.